Gaat ende ziet niet om
De afgelopen veertien dagen hield ik me wat afzijdig van de blogwereld. Niet zozeer de tijd of de inspiratie ontbraken, maar wel de goesting.
Aan de grondslag daarvan lagen velerlei redenen. Enkele zijn te futiel om vermeldenswaardig te worden genoemd. Andere hebben dan weer stevig hun weerslag gehad op mijn leefwereld in het algemeen en mijn – doorgaans nochtans zonnige – humeur in het bijzonder.
Ik wil geenszins als een klager worden versleten. In tijden van nood scheer ik me met een bijl, zeg maar. En dan zal ik u daar allerminst deelgenoot van maken. Maar een blog als uitlaatklep kan op douloureuze momenten, hoe zeldzaam die dan ook mogen wezen, wel eens welkom zijn. Well folks, that time is now.
Tot voor kort was ik wars van alle bijgeloof. Zo lachte ik elke vrijdag de dertiende in het gezicht uit en tartte ik het lot op die dagen nog eens extra. Voortaan zal ik me bedenken. Want op vrijdag 13 februari laatstleden, om exact 13 (!) uur, werden er in een drukkerij-uitgeverij in het Brugse dertig werknemers aan de deur gezet. Eentje ervan betreft mijn vrouw. Na ei zo na twintig jaar trouwe dienst werd ze van de ene minuut op de andere – u mag dat overigens erg letterlijk nemen – buiten gebonjourd. In haar kielzog volgden negenentwintig collega’s – vrienden en vriendinnen lijkt me opportuner na twee decennia samenwerking – om collectief uit te huilen op de parking voor het bedrijf. Want binnen mocht dat niet. Orders van hogerhand. Zelfs afscheid nemen van de achterblijvende werkmakkers werd niet toegestaan. Dat “zou hen alleen maar afleiden van het werk” alsook “verwarring zaaien”. Zei daar iemand hardvochtigheid?
En dat het crisis is, dat willen we weten. Heden hangt eenieder een zwaard van Damocles boven het hoofd. Nog nooit zoiets belachelijks gehoord als “Ik heb vast werk.”
Ondertussen zijn er een paar dagen verstreken. Het waren dagen van nabeschouwing, getelefoneer, gemijmer, gehuil, overleg, bezinning en tenslotte berusting. Met de minuut wint het vooruitkijken het steeds meer van het achteromkijken. En groeit tevens het besef dat ‘het bedrijf’ op diverse vlakken eigenlijk toch niet echt je van het was.
Voor het eerst in haar tweeënveertigjarige leven zal mijn wederhelft moeten solliciteren. Want indertijd sprong ze linea recta van de unief op haar job. Ze heeft nog nooit een sollicitatiebrief of een cv van dichtbij gezien. U begrijpt dat enig paniekgevoel zich van haar meester maakt, al slaat die paniek dan toch overwegend op de onzekerheid die toekomst heet.
Dit log wil ik desalniettemin afsluiten met een lichtelijk leutige noot. Vandaag liet een van haar eveneens ontslagen (ex-)collega’s ons weten dat ze haar auto te koop heeft aangeboden op 2dehands.be. Ze vertikt het om nog langer rond te rijden in een Citroën… C4.
.
Herkenbaar… en juist daarom wens ik jullie veel succes de komende tijd!
Verdorie Menck, dan valt er hier weer iets te lezen en dan is het slecht nieuws.
Na het incasseren van de slag blijft er inderdaad niets anders over dan hoopvol vooruit kijken. Nog een paar maanden en dan zwengelt de economie weer aan en staat men te springen om werknemers die hun loyauteit en kunnen bewezen hebben.
Ik zeg dat niet zomaar, ik ben daar rotsvast van overtuigd, dan komt er een nieuwe uitdaging en dan zegt je vrouw misschien: die vrijdag de dertiende, dat was eigenlijk een geluksdag, de start van een nieuw leven.
Veel courage gewenst.
Dit is verdomd slecht nieuws. De crisis laat zich op vele plaatsen voelen, zij het dan alleen de trouwe werknemer die de grootste klappen krijgen.
Ik wens je wederhelft heel veel moed en sterkte en hoop dat Blanche gelijk gaat krijgen, dat de crisis over geen al te lange tijd terug aanzwengelt en nieuwe (en betere!)kansen biedt.
Is er dan geen opzegtermijn?
Hier, mijn hart voor onder jullie riem.
Het zou schoon zijn, mocht Blanche gelijk krijgen in haar overtuiging. Maar ik kan het ook niet laten van aan al die verloren anciëniteit te denken en wat je eerder schreef over de wanbetalers die jou raken.
Hopelijk brengt de toekomst snel alternatieven.
Ik sta perplex. Kan dat zomaar? Van dag op dag? Na zoveel jaren dienst is de opzegtermijn toch redelijk ruim?
Maar zelfs dan moet het nieuws bijzonder hard aangekomen zijn. Kom aanstaande zaterdag maar wat moed tappen.
Dat kan zomaar.
De opzegtermijn bestaat namelijk uit het verder blijven uitbetalen van het loon gedurende een aantal maanden, een termijn die overigens berekend wordt op basis van het aantal jaren dienst. De tewerkstelling zelf werd wél meteen beëindigd aangezien mijn vrouw een arbeidersstatuut ‘genoot’.
Een vriendin-collega van haar, die bediende was en een even lange staat van dienst had, dient effectief verder te blijven werken (nog 11 maanden). Wetende dat je er eigenlijk al uitligt, maar toch nog al die maanden aanwezig moeten zijn: dàt noem ik pas een kwelling.
Je hebt opzeg- (moet gewerkt worden) en verbrekingsvergoeding (moet niet gewerkt worden). Meestal kiezen werkgevers voor het laatste uit vrees voor sabotage. Beiden kunnen voor arbeiders en bedienden. De berekening van de periode verschilt (veel) volgens het statuut.
Veel courage en weet dat ze haar aan ‘de dop’ ook eten geven. Wel geen kreeft maar verhongeren zal ze de eerste tijd niet. Laat me weten als ik iets kan doen !
Niet leuk, zeker niet, maar bezie het als een soort vakantie terwijl ze rustig uitkijkt naar een andere job.
Dat is straf! En dan de manier waarop.
Maar ik geloof er dus ook in dat de tijden niet slecht kunnen blijven. Er zijn nog downs geweest, die zich na x-tijd hersteld hebben.
Ik wens beiden goede moed en jullie hebben elkaar.
Amai, amai, ik verschiet er toch van dat dit zo maar kan, en dat er voordien geen overleg was. Dat zegt misschien wel wat over het bedrijf. Zo’n finale streep na 20 jaren trouwe dienst (hebben jullie elkaar daar trouwens niet leren kennen?) is een harde noot om kraken. Ik hoop dat later zal blijken dat het een positieve wending in jullie leven was.
Er was geen overleg; het verdict kwam als een donderslag bij heldere hemel bij alle (thans ex-)werknemers.
En inderdaad, het was in datzelfde bedrijf dat mijn vrouw en ik elkaar hebben leren kennen. Ferm geheugen, jij!
Moet ik hiervoor toevallig (via Chelone’s blogstukje) je nieuwe stek terugvinden, Menck? Verdorie, wat een afzeik! En dan die reactie van “the firm”. Niet alleen hardvochtig, maar kléín!
Ik wens jullie in elk geval sterkte en aan uw madam succes bij het solliciteren.
Ik vind het heel erg voor je vrouw en jou. Was geschokt van de manier waarop ze echt BUITEN moesten. Om de collega’s niet af te leiden en niet binnen te huilen… Mensonwaardig! Alsof het ontslag op zich nog niet erg genoeg is.
Heel veel goed moed.
Herkenbaar, heel herkenbaar.
Sterkte, ik weet wat het is en hoe nodig je dat hebt.
@menck
Ik leef met jullie mee en vooral met je vrouw! Dat moet hard aankomen en vooral de manier waarop – en zeker het niet mogen toelaten van emoties! Dat lijkt mij mensonwaardig…
Ik wist niet eens dat je weer blogde – via Chelone’s logje ben ik het toevallig te weten gekomen! Ik ben wel blij dat je er weer bij bent!
Ik wens jullie uit het diepste van mijn hart veel moed in deze moeilijke tijden
@ Allen
Hartelijk dank voor de vele hartjes onder de riem.
Mijn vrouw is niet van plan om terug een job te zoeken in de grafische / uitgeverijbranche. Er zit helaas geen ‘rek’ meer in die sector.
Ik heb zo’n vermoeden dat ze dit keer haar hart zal volgen. Dat ligt, net als het mijne overigens – maar dat wist u al, in de tuinbranche.
Het klinkt vermoedelijk maar mottig maar misschien is dit het begin van iets heel anders en hopelijk ook veel beters.
Ik heb het nogal gehoord, dat direct buiten zetten. Ging gepaard met het feit dat je dan geen bedrijfsinformatie meer kan meenemen. Kan allemaal wel zijn, maar het is toch een zeer triestige manier om iemand af te danken na zoveel jaren dienst. Sterkte mensen!
Ondertussen heb ik zowat via overal vernomen dat dit gebruikelijk is: op die manier de mensen letterlijk buiten zetten…