Open Tuinen 2009 – een impressie

“Als je van de natuur houdt, blijf dan in de stad wonen,” stamelde de man. Een zeventiger. Hij was duidelijk aangeschoten na een bezoek aan de staminee om de hoek. Het was zondag en nog geeneens middag.
Hij drukte me een briefje van vijf euro in de hand. “Laat maar zitten,” bralde hij toen ik naar wisselgeld zocht. Zonder verder om te kijken waggelde hij richting de openstaande tuinpoort. Indien u moet overgeven, dan niet in de tuin, wilde ik hem nog naroepen. Maar hij was al achter de heg verdwenen.
“Zo, die heeft al een neut op,” lachte een hoogblonde mevrouw. De twee kinderen die haar vergezelden giechelden. “Wij komen uit Middelburg,” verduidelijkte ze haar Nederlandse accent.
“Welkom in het buitenland,” begroette ik haar. “En laat u vooral niet afschrikken door deze atypische tuinbezoeker.”
“Afschrikken? ‘k Vind het bijzonder vermakelijk,” stelde ze me gerust. En meteen daarop: “Zouden mijn zonen even naar het toilet mogen? De lange autorit, weet u wel.”

Een uur later viel de warmte als een loden deken over de tuin. Bovendien was het windstil, een betrekkelijke zeldzaamheid aan de kust. Mijn vier poezen lagen voor pampus tussen heesters, onder de neerhangende Miscanthus zebrinus en op de ligstoel onder het schaduwterras. Dat er vreemden op de paden flaneerden, deerde hen nauwelijks meer. Ze lieten zich zelfs gewillig aaien en waren meermaals het kiekonderwerp van al te overijverige fotografen.
Mijn madam moest honderduit vragen beantwoorden, planten aanwijzen, mensen meetronen en tussendoor ook nog ’s wat flora begieten die kaduuk hing door de hitte. Op haar voorhoofd parelde menig druppeltje zweet. Die avond zou ze zo hees zijn als een rugzaktoerist die net de woestijn had doorkruist.
De slimsten zijn zij die mensen laten werken die slimmer zijn dan zichzelf; mijn taak als eenkoppig ontvangstcomité annex kassier was me dan ook op het lijf geschreven. Vanonder de overmaatse tuinparasol heette ik welgeteld 571 bezoekers welkom en voorzag hen van (lees: wees hen op) ijsgekoelde vruchtensapjes in de tent op de oprit. Die werden overigens zéér gesmaakt.
Een groepje ex-collega’s van mijn wederhelft bezocht onze tuin. Het weerzien was emotioneel; er vloeiden traantjes. Een paar tuingasten die net arriveerden sloegen het tafereel niet-begrijpend gade.
Bloggers verwachtte ik niet meteen, gezien de bijeenkomst die de dag ervoor al bij Chelone was gehouden. Maar die zondagnamiddag ontwaarde ik dan plots toch een bekend en enigszins rood aangelopen gezicht.
“Shit, Menck, ik heb pech. Bij het nemen van de bocht heb ik de stoeprand geraakt en nu sist mijn rechterachterband.” Vijf minuten later stond zijn wagen op drie banden en een velg geparkeerd en mocht hij onder de ongenadige koperen ploert van wieltjewissel gaan doen. Ik keek geamuseerd toe, onderwijl ‘Some guys have all the luck’ neuriënd. Want naar verluidt beleefde hij de dag voordien bij Chelone ook al een, eh, minder moment toen bij hem plots het licht uitging na een overmatige inname van alcoholisch vocht. Uiteraard noem ik geen namen, beste lezer. Ik ben nu eenmaal een poliete ridder.

Het was al na achten toen de laatste tuinbezoekers – vijf heel boeiende Antwerpenaren, het lijkt een contradictio in terminus – mijn kleine groene long verlieten. Samen met de overbuur, sinds jaar en dag een mens van de wereld, kraakten wij zijn fles pastis onder het schaduwterras. Mijn madam was pompaf en vleide zich alras op een van de ligstoelen neer, nagenietend met een kommetje boordevol stukjes frisse meloen.
Het eerste deel van ons ‘Open Tuinen’-tweeluik kan alvast in de annalen bijgeschreven worden als uitermate succesvol en bijzonder heet. Op naar volgend weekend voor deel twee dat, zo leerden velen die ons daarin reeds voorgingen, een pak rustiger zal verlopen. U bent ook dan vaneigens van harte welkom.