Open tuinen, weekend 2

Afgelopen zaterdagmorgen was de wekker ongenadig; even voor acht haalde hij me abrupt uit mijn roes. Als u ‘roes’ verbindt met ‘drank’, dan legt u de juiste link, want vijf uur eerder was ik nog volop aan het pintelieren op een feestje.
Mijn ogen bevonden zich onloochenbaar in slaapmodus toen de eerste bezoekers luid toeterend het tweede weekend van mijn ‘open tuin’-gebeuren inluidden: Zapnimf, Moose en Margo waren gearriveerd. Ze zouden vijf uur lang moedig de hitte en mijn gezelschap trotseren.
Bloggers zijn een ras apart, beste lezer. Niet zelden leggen ze afstanden van +100 km af om de stulp van een medeblogger met een bezoek te vereren. Dit jaar was opengestelde flora het mom. Dat we elkaar gewoon graag zien, wordt namelijk nimmer immediaat geuit.

De zondagmorgen was welhaast een doorslagje van diens voorganger. De wekker was al evenzo ongenadig, want iets voor achten haalde hij me eens te meer abrupt uit mijn roes. Als u ‘roes’ verbindt met ‘drank’, dan legt u andermaal de juiste link; zes uur eerder was ik nog volop aan het pintelieren op een feestje. Het tweede op rij, jawel. Good things always come in pairs.
Die zondag heb ik vooral in een soortement van gelukzalige en zweverige stemming beleefd. Achteraf gezien was zulks hoegenaamd geen kwelling. De maandag erop zou dat wél het geval zijn, doch dit geheel terzijde.
Mijn zondagse gezelschapsdame van langere duur was dit keer Madame. De hindernissenpiste die ze diende af te leggen alvorens ze me in de ogen kon blikken, had veel weg van een heroïeke operatie. Driewerf hulde, vaneigens. Om de bloggerscolonne te completeren, dien ik er nog de immer beminnelijke Annemie en haar heer des huizes aan toe te voegen – het presentje dat ze voor ons hadden meegenomen, was overigens uiterst genietbaar! – evenals de zelf niet van tuiniersgaven gespeende en volledig uit beminnelijkheid opgetrokken Tijdtussendoor en partner. Wat die laatsten betreft was het een eerste kennismaking die alras naar meer smaakte.
Vier van mijn tot die zondag anonieme bloglezers sloten de aan mijn webstek geallieerde rij internauten af. Hun anonimiteit verdween toen ze me de uitgeprinte versie van de gratis toegangskaart voor mijn neus hielden. Het bleken drie lezeressen en een lezer, een verhouding waarmee ik absoluut kan leven.

De weergoden zijn niet doof gebleven voor mijn bedes. Twee ‘open tuin’-weekends lang heerste de zomer in zijn zaligste vorm. Een en ander leidde tot een totaal van 769 tuingasten, waarvoor evenzoveel keer dank.
Aangezien het tweede weekend beduidend kalmer was dan het eerste, gooi ik in 2011 (yep, we nemen slechts tweejaarlijks deel) mijn tuinpoorten zoals voorgaande edities opnieuw open gedurende slechts één weekend. Dan wel zonder voorafgaand nachtelijk feestgewoel, mag ik hopen.