Den dezen gaat chinezen

Zit mijn jasje goed? Zit mijn dasje goed? Blinken mijn schoenen?
Zaterdag mag ik namelijk plaatsnemen aan de feestdis naar aanleiding van het huwelijk van een vriend. Enfin, huwelijk: die mens is eigenlijk al getrouwd. Onlangs. In China. Met een Chinese, ja. Het grote feest vond dan ook alginder plaats, maar schrijver dezes gaf toen verstek wegens niet kunnen eten met stokjes.
De begroeting zal zaterdag eens te meer een gênante aangelegenheid worden. Het is me een opgaaf van jewelste om de naam van dat exotische kind uit te stotteren. In den beginne lachte ze daar dan wat schaapachtig om, maar ze corrigeerde me nooit. Dat doet ze nu, nadat ik haar gemakshalve maar Lulu ben gaan noemen, nog steeds niet. Chinezen zijn bijzondel veldlaagzaam, moet u weten. Daarenboven hanteert Lulu het Engels op de wijze van een dronken Duitser, wat elke conversatie behoorlijk ongemakkelijk laat verlopen. Maar kom, alles beter dan een dialoog in het Chinees. Toch zal ik me zaterdag vooral tot haar West-Vlaamse man richten, vrees ik.
Of het een typisch Chinees feest wordt? ’t Zal wel zijn. Ik zie vuurwerk en gekleurde lampionnen tegemoet. Er wordt zelfs een draak verwacht. Of twee, want mijn schoonmoeder komt ook. Dan vertel ik haar aan tafel flauwe moppen. Dat een scheet in het Chinees wang-snee-wang-pang is. Gieren doet dat mens daarmee.
Ik hoop alleen maar dat bepaalde geruchten onwaar zijn. Dat er met stokjes zou worden gegeten, om er maar eens eentje te noemen. Ik heb me daar ooit ’s aan gewaagd. Met menig bevlekte disgenoot tot gevolg.
Lulu beweert dat als je met stokjes eet, je maaltijd beter tot z’n recht komt. “Op die manier komt er bij elke hap veel zuurstof naar binnen. Dit komt je smaak ten goede. Je proeft meer en beter wat je eet,” verklaart ze. Zal best, al laten de gevolgen van al dat luchtgezuig zich raden: oprispingen, krampen en winden. En da’s dan weer bijzonder nefast voor de feestvreugde. Maar zulks is wel hét uitgelezen moment om mijn ‘wang-snee-wang-pang’-mop boven te halen, natuurlijk.
Smakelijk. En steek voor de zekerheid mes en vork in uw binnenzak voor je vertrekt
“Er wordt zelfs een draak verwacht. Of twee, want mijn schoonmoeder komt ook.” LOLOLOL
Bij de Chinees eten wij met stokjes. En ja, dat smaakt beter. ‘k Heb tot op vandaag nooit geweten hoe dat kwam. Merci Lulu!
LOL
veel plezier
en een schort.. ofnee dat zijn de japanners die met eten gooien zeker?
was er daarna ook karaoke ????