Patrick eet zijn bord niet leeg

De veelvuldig op het www opgemerkte titel van dit log staat weliswaar ter discussie, want Patrick at zijn bord wel degelijk leeg. Tot tweemaal toe, zelfs. Alleen teljoor nummer drie schoof hij lichtelijk kokhalzend en een weinig bleek wegtrekkend richting Agnes, de helft van zijn bed, onderwijl bedremmeld een zinnetje stamelend waarin ik de woorden ‘buik-mijn-ogen-groter-waren-mijn-dan’ meende te herkennen. Dientengevolge zadelde hij enkele aanwezigen voor het verdere verloop van de avond met een gedurig aanzwellend hongergevoel op. La honte, dat begrijpt u wel.
Voor het handjevol lezers dat aan bovenstaande alinea geen touw weet vast te knopen: afgelopen zaterdag vertoefde schrijver dezes op een blogbijeenkomst annex wandelzoektocht georganiseerd door Zapnimf en Chocolatemoose, gemakshalve ook wel ’s als Zapmoose betiteld. Zapmoose staat te boek als een zeer ondernemend bloggerstweetal. Dat bewezen ze eens te meer door uit te pakken met een grondig voorbereide voettocht-met-opdrachten. Aangezien ik pas om halfdrie ten tonele verscheen, werd ik bij excursiegroep 2 ondergebracht. Groep 1 was op dat moment reeds alle belegde broodjes aan het consumeren ergens halfweg het parcours.
Het moet gezegd: onze formatie was duchtig voorbereid. Naast een kompas, enkele krachtige vuurpijlen, een fototoestel en een benzinegevoede Stihl-kettingzaag, waren we eveneens in het bezit van het door Zapmoose opgestelde en zowat 120 pagina’s tellende wandeldraaiboek. Daarin ondermeer bewegwijzeringen, opdrachten, toelichtingen, foto’s, moppen, een vroege kerstreceptenbijlage alsook de televisieprogramma’s voor de zondag erop. Verwennerij, ik zeg het u.
Eén van de opdrachten bestond erin tien dieren te fotograferen. Er werd niet verder gespecifieerd, zodat we algauw enkele koddige beesten wisten te schieten. Beetje unfair zult u zeggen, doch ik doe hierbij ook graag kond over het lieveheersbeestje dat we digitaal fixeerden evenals een zwarte hengst, een zonnende spin, twee wapitiherten, een op de thermiek zwevende adelaar, een Euraziatisch everzwijn, een schichtige hazelworm en een stuk of wat viervoeters van nietsvermoedende wandelaars. Terloops wist ik ook nog een kleurrijke eend en een geelgerande waterslang vast te leggen waardoor de beoogde tien specimen ruimschoots overschreden werden. Hulde aan groep 2, kortom.
Gestaag werden de opdrachten moeilijker. Zo dienden we uit een rijkelijk van water voorziene antitankgracht eigenhandig een mannelijke vissoort te verschalken, moest er een foto genomen worden van een – hoe verzinnen ze het! – overtuigend gebrachte groepsflatulentie – een missie dewelke door de hiervoor aangewende inspanningen niet immer zonder gevolg bleef – en werd er verzocht een paddenstoel te laten balanceren tussen twee vingertoppen. Stuk voor stuk gave orders.
Speelser waren dan weer: ‘Stapel zoveel mogelijk klapstoeltjes in een plebejerwagen’, ‘Bouw een boshutje ter regenprotectie’ en ‘Neem een groepsfoto waarbij minstens de helft van de deelnemersgezichten overbelicht is’. Dolletjes!
Moe doch blijgezind trokken we rond zessen tuintafelwaarts alwaar ons, in de nabijheid van de vijver van het duo Zapmoose, een kleurrijke mix aan etenswaren en dorstlessers toelachte. Groep 2 vervoegde alzo de reeds lang gearriveerde groep 1, zodat het totale aantal enthousiastelingen – de x-tal laatkomers inbegrepen – door enkele zielen op veertig werd geschat. Ik heb evenwel geen telling verricht, maar afgaand op het geroezemoes en gelach dat de tuin vulde, wens ik die raming volmondig te bevestigen.
Tot diep in de nacht heb ik gebruld, gebulkt, gegiecheld, gegierd, geginnegapt, geglimlacht, gegrinnikt, geproest en geschaterd. Ik heb er toffe mensen leren kennen en evenzoveel toffe mensen herontmoet. Om maar te zeggen dat de aanwezigen hoegenaamd ongelijk hadden en de organisatoren volkomen gelijk.
Zap en Moose: ’t was effenaf, eh, af. Driewerf hulde, verdorie!

[ Foto 1: Menck | Foto 2: Margo | Foto 3: Stef - Foto's aanklikbaar ]