Waar is hier de nooduitgang?

Mijn schare trouwe lezers van weleer is, op enkele uitzonderingen na, wijlen. Nieuwe namen treden niet naar voor.
Het is een tendens die niet enkel op deze blog van toepassing is, maar zoetjesaan aan het uitgroeien is tot een trend, zelfs al laat dat begrip normaliter een zoete smaak na.
Ook de scribenten laten in aantal een val optekenen, al is dat niet noodzakelijk altijd droevig nieuws. Toch is het een onmiskenbaar teken aan de wand dat de blogosfeer aan het doodbloeden is. Waar het door komt, daar komt het door. Ik waag me niet langer aan analyses die, zo is gebleken, toch nergens toe leiden.
De nieuwe schare communicatieve webtoepassingen laat me koud. U mag deze desinteresse voor mijn part aan mijn leeftijd wijten. Anders wel aan de oprukkende verkleutering van het interactieve medium. Ik hou me alleszins afzijdig.
Rijst onvermijdelijk de vraag: heeft het nog zin, dat geblog? Wijs me er gerust op dat het een vraag is die ik in het verleden reeds meermaals heb gesteld. Bemerk daarbij echter dat de situatie nog nooit zo diep in het slop heeft gezeten als nu.

Laat ik maar ’s een noodvergadering in het leven roepen.
Achter gesloten deuren.
Me, myself and I.