Knap versus Belle

Wat een knap kind is die Geike Arnaert toch. Knap en getalenteerd en West-Vlaams; geen uitzonderlijke combinatie, natuurlijk. Ze staat niet veel in de roddelblaadjes, want mijn vader kent haar niet. Mijn vader is een verstokte roddelblaadjeslezer, moet u weten. ‘Mijn toiletlectuur’ noemt hij die pulp. Vraag hem wie Bono is, of Mariah Carey, of desnoods Dani Klein en hij zal u meteen op de hoogte brengen van hun laatste wapenfeiten. Als mijn vader iets leest, dan memoriseert hij het quasi meteen. Ook de gezichten, want onlangs was U2 op televisie naar aanleiding van hun Berlijnse concert aan de Brandenburger Tor en meteen was mijn pa’s repliek: “Daar zie, den Bono.”

Maar Geike kent hij dus niet. “Nog nooit van gehoord,” schokschouderde hij toen ik gisteren melding van haar maakte.
“Schande, pa, want dat is pas een juffrouw met talent. Schoon madam bovendien.” Dat laatste vermeldde ik er met opzet bij omdat zulks mijn vaders nieuwsgierigheid bovenmatig prikkelt. In dat opzicht ben ik duidelijk een aardje naar mijn vaartje.
“Vroeger speelde ze bij het Belgische Hooverphonic,” vervolgde ik, “maar ze is het daar afgebold. Nu ja, dat verwondert me eigenlijk niet, want samenwerken met Alex Carlier moet geen makkie zijn.”
“Tiens, is dat die gast met al zijn gitaren thuis? Die naam zegt me iets.”
“Zou kunnen, pa. Ik weet alleen dat hij een eigen opnamestudio bezit.”
“Maar ja, die is het. Naar verluidt is dat een vent met een poetsziekte. Een zenuwpees, schijnt het.”
“Welaan dan, de zangeres uit zijn groepje, de ex-zangeres dus, is Geike Arnaert. Die moet je dan toch kennen? Lang, blond, scherp gezicht, grote kijkers. Nee?”
“Nee.”
Het verwonderde me eigenlijk niet. Geike Arnaert trad bij Hooverphonic zelden op de voorgrond, tenzij op het podium dan. Ze heet verlegen te zijn. Wellicht bloost ze ook lief. Dat laatste fantaseer ik er met graagte bij. Knappe, verlegen en blozende meisjes zijn een zeldzame soort geworden, hetgeen ik ten zeerste betreur.
“Weet je welke zangeres er in míjn tijd knap was? En dan bedoel ik écht knap, hè. Niet zoals die poppemiekes die je vandaag op de televisie ziet en die stuk voor stuk denken dat ze je van het zijn. Nee, ik heb het hier over iemand voor wie de mannen wereldwijd bij bosjes in zwijm vielen. Enfin, bij wijze van spreken dan, want mannen waren toen nog geen mietjes zoals nu.”
“Merci, hè. En nee, ik weet niet over wie je het hebt. Brigitte Bardot?”
“Heb ik het over konijnen? En daarbij, dat was een actrice, geen zangeres.”
“Zeg het maar.”
“Françoise Hardy. Pas op, ik spreek over de jaren zestig, hè.”
“Al van gehoord, ja. En ook nog wel eens iets van gehoord op de radio. Tous les garçons et les filles de mon âge, is dat niet van haar?” Ik neuriede het refrein.
“Absoluut, absoluut. Jammer dat ik je geen foto kan laten zien. Dat was nogal iets anders dan die, eh, Geirnaert?”
“Geike Arnaert, pa. En trouwens, je kent haar niet eens, hoe kun je dan vergelijken?”
“Doet er niet toe, ik ben het wel zeker. Niks kan tippen aan Françoise Hardy. Enfin, kón, want dat mens is waarschijnlijk allang dood nu. Qu’elle est belle, mon fils.”
“Qu’elle était belle, vadertjelief.”
“Huh?”

Thuisgekomen ben ik wat gaan googelen. La Hardy leeft nog, maar ze is zwaar ziek. Bovendien had mijn vader absoluut gelijk wat haar jaren ’60-periode betreft: what a stunning beauty! Of Geike Arnaert aan haar kan tippen qua schoonheid ben ik allang niet meer zeker. Al zal ik dat natuurlijk nooit toegeven tegenover mijn ouwe.
Edoch, oordeelt u vooral zelf: